نجات دهنده در گور خفته است

The hardest part is to know

That you have always been

Completely alone

…

زمانی می آید که می فهمی به هیچ کس غیر از خودت نباید تکیه کنی. زمانی می آید که می فهمی تمام این مدت چقدر تنها بوده ای. می فهمی زمین خوردن اندازه ی چشم انتظار بودن دستی که از جا بلندت کند درد ندارد. می فهمی این دنیا یعنی باید زمین بخوری، دردهایت را بکشی، استخوانهای شکسته ات را جمع و جور کنی و دستت را بگیری به دیوار و از جایت بلند شوی. می فهمی هیچ وقت دستی نخواهد آمد. هیچ وقت کسی نخواهد آمد. کسی نجاتت نمی دهد. کسی غیر از خودت نجاتت نمی دهد. اولش قبول کردنش سخت است. سخت است که پر باشی و دم نزنی. که یادت نرود دهان باز کردنت را می گذارند پای ضعفت. پای قوی نبودنت. باید یادت نرود. باید دیوار باشی. باید سنگ باشی. باید سخت بشوی حتی اگر از درون داری فرو می ریزی. زمانی می آید که می فهمی تنهایی حتی اگر تنها نباشی. یاد بگیر خودت سنگ صبور خودت باشی. دردهایت را برای خودت نگهدار. ویران شو و با ویرانه هایت ادامه بده. با قدم های لرزانت، با زمین خوردن های اجتناب ناپذیرت ادامه بده. حتی اگر نتوانستی بلند شوی... حتی اگر نتوانستی بلند شوی با خیال راحت چشم هایت را ببند. چشم هایت را ببند و قسم بخور که منتظر هیچ کس نمی مانی. قسم بخور که امید رسیدن کسی لحظه های آخرت را تا ابدیت کش نمی دهد... چشم هایت را ببند. خیالت راحت باشد. کسی نمی آید. کسی نمی آید...