نفسم گرفت از این شهر...

می ترسیم... از مرگ می ترسیم... چون نمیدونیم اون ور چه خبره. آدم از هرچی که نشناسه، هر چیزی که چیزی راجع بهش ندونه می ترسه. اصلا ترس یعنی همین. می ترسی چون نمیدونی قراره چی پیش بیاد. نمیدونی.

فکر کن بهت بگن قراره بری یه مسافرت. هیچی حق نداری با خودت ببری. حتی چیزا و کسایی که خیلی دوستشون داری. هیچی هیچی. باید همه رو بذاری و بری. میگی: "خب کجا دارم میرم؟" میگن:"نمیشه. از الان هیچی بهت نمیگیم. باید خودت بری تا بفهمی کجاس." میگی:"کی باید برم خب؟" میگن:"معلوم نیس. شاید همین فردا. شاید همین امشب. شاید چهل سال دیگه. شاید یه شب که خوابیده بودی اومدیم و بردیمت. حواست باشه."

شما باشین چی کار میکنین؟ می ترسین دیگه. می ترسین. میگین همین جا جام خوبه. چرا بذارم برم یه جایی که نه میدونم باید کی برم، نه میدونم کجاس، نه میدونم چه بلایی سرم میاد. خب همین جا خوبه دیگه. می سازیم. با بد و خوبشم می سازیم. فقط نریم. همین جا باشیم. میدونیم چیش خوبه، چیش بده، دیگه عادت کردیم.

ولی بهت میگن: "همه باید یه روزی بریم! اصلا اون جا اصلیه اینجا نیست که. اینجا یه امتحانه. یه تسته. مثل یه مسافرته. جای اصلی اونجاس. اونجا باید زندگی کنی."

می ترسی. می ری می بینی هر کسی یه چیزی گفته. یکی اصلا گفته بعدنی وجود نداره! با مرگ ما هم تموم میشیم. اصلا هرچی که میگن کشکه. بشین و لذتتو ببر که اصل کاری همین جاست و اگه بذاری بری دیگه دستت به هیچ جا بند نیست. تا هستی استفاده کن از زندگیت. "چون عاقبت کار جهان نیستی است، انگار که نیستی چو هستی خوش باش."

خلاصه هر کسی یه چیزی میگه. واسه همینه که آدم می ترسه. که دست به هرجا میندازه که بیشتر بمونه، بیشتر زندگی کنه. من ولی بهش میگم به تاخیر انداختن اجتناب ناپذیر. کاری که خیلی از ما تا دم مرگ انجامش می دیم.

ولی ببین آدم باید به کجا برسه، چقدر باید بهش فشار بیاد، چقدر باید از همه چی سیر بشه که بگه آقا نمیدونم مرگ چیه، نمیدونم قراره چی سرم بیاد، ولی هر چی هست از اینی که الان هست بهتره. نمیخوام. حاضرم بذارم. حاضرم بذارم همه چیو و برم. فقط یکی دست منو بگیره. از اینجا منو بکشه بیرون.

چرا؟ چون از بین این همه حرف و حدیث و احتمالات، احتمال ۱ درصد هست که بعدش آرامش باشه، خوشی باشه، خوبی باشه. من همون احتمالو میخوام. همون یه درصدو.

ذهن تبدار...