ذهن تبدار
آخرین مطالب
امکانات وب
چشماتو بببند
یه لحظه سعی کن فراموش کنی تو چه دنیایی هستی.
بعضی وقتا انکار کردن واقعیت خوبه. بعضی وقتا ساختن یه دنیای خیالی خیلی لذت بخشه! یه دنیای خیالی بساز و واسه چند ساعت، سعی کن یادت بره واقعا کجایی!
سعی کن یادت بره تو دنیایی هستی که ارزش آدمها رو با زیباییشون می سنجن! با پولشون می سنجن! سعی کن یادت بره توی دنیایی هستی که آدمیت دیگه خیلی وقته که داره از یاد مردمش می ره. دنیایی که کسی باطنو نمی بینه و همه چسبیدن به ظاهر! دنیایی که هیشکی سعی نمیکنه روح کسی رو بشناسه! دنیایی که همه زود از هم خسته می شن! یه لحظه چشماتو ببند و سعی کن فراموش کنی که توی دنیایی هستی که هر کی بقیه رو بیشتر آزار بده، هر کی بیشتر دل بشکنه، هر کی بیشتر دغل بازی کنه زرنگتره! باهوشتره. محبوب تره. هر کسی هم که خوب بود، سعی کرد توی این وانفساه که قحطی انسان واقعیه، انسان باشه و انسان بمونه، بهش هزارتا برچسب ببو و گلابی و اسکل و ... می چسبونن. سرشو کلاه میذارن. دستش میندازن و فکر می کنن نمی فهمه. اون وقت فکر می کنن خیلی زرنگن!
سعی کن این دنیا رو فراموش کنی. از بالای ابرا چشماتو بازم بدوز به آسمون. سعی کن یادت بره که زیرپات جون آدما چقدر بی ارزش شده! چطوری آدما سر قدرت و ثروت و یا رسیدن به یه بهشت خیالی همنوعای خودشونو قتل عام می کنن! سعی کن یادت بره که توی این هفته در طی دو سه روز خبر مرگ چندتا از همنوعاتو شنیدی! سعی کن یادت بره! سعی کن یادت بره که چقدر بوی خون اون پایین پیچیده! انسانیت خیلی وقته که مُرده و بوی تعفن جنازه ش همه ی زمینو برداشته!
یعنی الان بالای این ابرا چه خبره؟ بعد از این آسمون، بیرون از این کره ی خاکی، یعنی میشه یه دنیا باشه؟ یه دنیای خیالی؛ واسه تو، واسه ی همه ی اونایی که خسته شدن از این دنیای واقعی زشت. مثل سهراب. که میخواست بره پشت دریاها. که فکر میکرد اونجا یه شهره. شاید پشت آسمونا هم یه شهر باشه؟ شهری واسه اونا که هنوز دوست دارن انسان باشن؟! ذهن تبدار...
یه لحظه سعی کن فراموش کنی تو چه دنیایی هستی.
بعضی وقتا انکار کردن واقعیت خوبه. بعضی وقتا ساختن یه دنیای خیالی خیلی لذت بخشه! یه دنیای خیالی بساز و واسه چند ساعت، سعی کن یادت بره واقعا کجایی!
سعی کن یادت بره تو دنیایی هستی که ارزش آدمها رو با زیباییشون می سنجن! با پولشون می سنجن! سعی کن یادت بره توی دنیایی هستی که آدمیت دیگه خیلی وقته که داره از یاد مردمش می ره. دنیایی که کسی باطنو نمی بینه و همه چسبیدن به ظاهر! دنیایی که هیشکی سعی نمیکنه روح کسی رو بشناسه! دنیایی که همه زود از هم خسته می شن! یه لحظه چشماتو ببند و سعی کن فراموش کنی که توی دنیایی هستی که هر کی بقیه رو بیشتر آزار بده، هر کی بیشتر دل بشکنه، هر کی بیشتر دغل بازی کنه زرنگتره! باهوشتره. محبوب تره. هر کسی هم که خوب بود، سعی کرد توی این وانفساه که قحطی انسان واقعیه، انسان باشه و انسان بمونه، بهش هزارتا برچسب ببو و گلابی و اسکل و ... می چسبونن. سرشو کلاه میذارن. دستش میندازن و فکر می کنن نمی فهمه. اون وقت فکر می کنن خیلی زرنگن!
سعی کن این دنیا رو فراموش کنی. از بالای ابرا چشماتو بازم بدوز به آسمون. سعی کن یادت بره که زیرپات جون آدما چقدر بی ارزش شده! چطوری آدما سر قدرت و ثروت و یا رسیدن به یه بهشت خیالی همنوعای خودشونو قتل عام می کنن! سعی کن یادت بره که توی این هفته در طی دو سه روز خبر مرگ چندتا از همنوعاتو شنیدی! سعی کن یادت بره! سعی کن یادت بره که چقدر بوی خون اون پایین پیچیده! انسانیت خیلی وقته که مُرده و بوی تعفن جنازه ش همه ی زمینو برداشته!
یعنی الان بالای این ابرا چه خبره؟ بعد از این آسمون، بیرون از این کره ی خاکی، یعنی میشه یه دنیا باشه؟ یه دنیای خیالی؛ واسه تو، واسه ی همه ی اونایی که خسته شدن از این دنیای واقعی زشت. مثل سهراب. که میخواست بره پشت دریاها. که فکر میکرد اونجا یه شهره. شاید پشت آسمونا هم یه شهر باشه؟ شهری واسه اونا که هنوز دوست دارن انسان باشن؟! ذهن تبدار...
ما را در سایت ذهن تبدار دنبال میکنید
برچسب: سر نوشت هواپیما مالزی,
نویسنده:
بازدید: 48